Easy Travel

ΓΑΛΑΞΙΔΙ «Μιλάει με τη σιωπή του»

Είναι από τους αγαπημένους μας προορισμούς όλες τις εποχές του χρόνου. Ηρεμο, γραφικό, με νησιώτικη ατμόσφαιρα, μόλις τρεις ώρες από την Αθήνα.

«Φτάνοντας στο Γαλαξίδι, το πρώτο που συναντάς είναι η... ησυχία του. Ο δρόμος σε οδηγεί από μόνος του στην πλατεία Νικολάου Μάμα και στο κυρίως λιμάνι. Φρέσκο θαλασσινό αεράκι, καφενεία και ταβέρνες στη σειρά, δεμένα καΐκια και ιστιοφόρα να θυμίζουν παλιές δόξες, κόσμος να βολτάρει και απέναντι η πευκόφυτη πλαγιά, η Πέρα Πάντα. Διατηρητέα καπετανόσπιτα συνθέτουν ένα σκηνικό που θυμίζει Ναύπλιο, με έναν πολύ πιο ήπιο, ελάχιστα εμπορικό, χαρακτήρα.

 

Ανεβαίνοντας την οδό Ηρώων, ρίχνω κλεφτές ματιές μέσα από αυλόπορτες σε ωραία βοτσαλωτά, ενώ από ανοιχτά παράθυρα νεοκλασικών βγαίνει απαλή μουσική. Ζηλεύω... Πολύ θα ήθελα να μένω σε μια τέτοια μονοκατοικία, αλλά προσπερνώ τη σκέψη και προχωρώ προς το Ναυτικό Μουσείο. Εδώ συναντάμε τον Γαλαξιδιώτη στην καταγωγή Γιώργο Κουρεντή, ο οποίος, ενώ γνώρισε τον κόσμο ταξιδεύοντας ως ναυτικός και έχοντας βάση το κοσμοπολίτικο Λονδίνο, επέστρεψε για να συναντηθεί με τις ρίζες του και έχει μεταλλαχθεί σε παθιασμένο ξεναγό, που σε ταξιδεύει στην ιστορία του Γαλαξιδίου με αφοσίωση. Το μικρό αυτό μουσείο, με τον σφαιρικό αμφορέα της 3ης χιλιετίας π.Χ., νομίσματα, όπλα, ακρόπρωρα και την εξαιρετική συλλογή γραμματοσήμων, είναι μια πολύ καλή εισαγωγή στο Γαλαξίδι. Στην ίδια γειτονιά, το «Παληο-Γαλάξειδο» του 1655, το ολόγλυπτο ξύλινο τέμπλο του προστάτη των θαλασσινών Αη Νικόλα, θα μας αφήσει πραγματικά άφωνους, ιδιαίτερα παρατηρώντας κάθε του λεπτομέρεια.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, οι Γαλαξιδιώτες δεν κατάφεραν να περάσουν από τα πανιά στον ατμό. Το πιο εμπορικό και ακμαίο λιμάνι της Ελλάδας, μαζί με αυτό της Σύρου, την εποχή των ιστιοφόρων έχασε το στοίχημα του εκσυγχρονισμού, αλλά κατάφερε να διασώσει την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του, παραμένοντας ένας τόπος ποτισμένος με ιστορία και την αρχοντιά της ναυτικής του παράδοσης. Το Γαλαξίδι χαρακτηρίστηκε διατηρητέο το 1978. Μια παλιά, ένδοξη ναυτική πολιτεία μετατράπηκε έτσι σε σύγχρονο παραδοσιακό οικισμό, προσανατολισμένο στον ήπιο τουρισμό. Σύνδεσμός τους, τα αρχοντικά και τα καντούνια, που διατηρήθηκαν σε μεγάλο βαθμό αναλλοίωτα στο πέρασμα δεκαετιών και αιώνων, γύρω από τα δύο λιμανάκια του.

 

ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΡΧΟΝΤΙΚΑ

 

Η Αυστραλή γιατρός Νικόλ έρχεται για τέταρτη φορά στο Γαλαξίδι. «Σε αιχμαλωτίζει με την αισθητική και την ησυχία του», μας λέει. Μαζί της μοιάζουν να συμφωνούν Γάλλοι κυρίως και κάποιοι Γερμανοί τουρίστες, που βρίσκονται εδώ εκτός τουριστικής σεζόν. Η κοσμοπολίτικη αυλή του παλιού ξενοδοχείου «Γανυμήδης» είναι γεμάτη ακόμη και εκτός εποχής, με Ευρωπαίους κατά κύριο λόγο, που αναζητούν την ιστορία και την αισθητική της χώρας μας συνδυάζοντας Δελφούς και Γαλαξίδι.

 

Επιστροφή στο λιμανάκι για φαγητό, κατηφορίζοντας το καντούνι του Αη Νικόλα, ενώ σαν θαύμα προκύπτει απογευματινός καφές στο νεοκλασικό που ζήλευα το πρωί. Μαζί του γλυκό του κουταλιού από τη Ρωξάνη Λημνιού, φωτογραφίες προγόνων, όμορφα πλεκτά με βελονάκι, ζωγραφισμένες από τον σύζυγό της Αρη καμάρες παραθύρων, πέρασμα στην αρχοντιά και στη γοητεία μιας άλλης εποχής. Το κέικ πορτοκαλιού της Στέλλας Σεντούκα θα μας φέρει απέναντι σε ένα άλλο, εξαιρετικά αναπαλαιωμένο αρχοντικό. Δεν συνιστώ να αρχίσετε να χτυπάτε κουδούνια ή ρόπτρα στις εξώπορτες, αλλά πραγματικά αξίζει να βρεθεί κανείς στο εσωτερικό διατηρητέων αρχοντικών.

 

Οι Γαλαξιδιώτες ναυτικοί έβαφαν τα πατώματά τους πάντα με χρώμα πλαστικό, αυτό που είχε περισσέψει από τα καράβια, ενώ το «αβέρτο», ο επάνω όροφος στα σπίτια, ήταν ενιαίο, χωρίς τοίχους, για να απλώνουν και να ράβουν τα πανιά· στοιχεία της γαλαξιδιώτικης αισθητικής, που κάθε προσεκτική αναπαλαίωση συντηρεί και διαιωνίζει. Αλλο γοητευτικό στοιχείο, το τμήμα βράχου που βρίσκεται ενσωματωμένο στο κατώι αρκετών παλιών αρχοντικών. Σύγχρονες ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις άλλοτε τον εντάσσουν στο μπάνιο και άλλες φορές στο διάκοσμο του ξενώνα, στον οποίο διαμορφώνονται πλέον πολλά παλιά κατώγια.

 

ΒΟΛΤΕΣ ΣΤΟΝ ΧΗΡΟΛΑΚΑ

 

Απογευματινή βόλτα με ποδήλατο και γνωριμία με τον Χηρόλακα, το δεύτερο λιμανάκι της Ακτής Οιάνθης. Στο αρχοντικό της λαογράφου Ροδούλας Σταθάκη-Κούμαρη νιώθεις σαν σε ταινία εποχής, χάνεσαι στα λόγια της για το Γαλαξίδι, αλλά και στην όλη ατμόσφαιρα ενός σπιτιού που αγαπάει τα βιβλία και τις γάτες. Παρατηρούμε απέναντι τα διαφορετικά δείγματα γαλαξιδιώτικης αρχιτεκτονικής, όπως το παλιό «Σιδηροπουλέικο» και ένα σπίτι θεμελιωμένο πάνω στα τείχη του αρχαίου «Χαλείου». Ετσι ονομαζόταν το Γαλαξίδι στην αρχαιότητα και η ναυτική του ταυτότητα χάνεται πίσω στα βάθη της Ιστορίας.

 

Σημείο αναφοράς για τον ταξιδιώτη στον Χηρόλακα, το παλιό διατηρητέο Λιοτρίβι. Το μπαλκόνι του, πραγματικά πάνω στη θάλασσα, προσφέρει καφέ, φαγητό και μια πολύ νησιώτικη αίσθηση. Δεν είναι τυχαίο, καθώς όλο το Γαλαξίδι, «μέχρι το 1963 που τελείωσε ο δρόμος Ιτέας - Ναυπάκτου, έμεινε ήσυχο και γραφικό, γιατί η κύρια σύνδεσή του ήταν οι θαλάσσιοι δρόμοι. Ετσι, χωρίς να είναι νησί, δημιούργησε μια ατμόσφαιρα νησιώτικη και έναν χαρακτήρα δικό του», γράφει η Ροδούλα Σταθάκη. Ενας τόπος ζεστός, ακόμη και το χειμώνα κάθεσαι άνετα έξω μόλις ξεπροβάλει για λίγο ο ήλιος, γι’ αυτό άλλωστε ενδείκνυται για απόδραση χειμερινή δίπλα στη θάλασσα. Το Λιοτρίβι στεγάζει και τα έργα του ιδιοκτήτη του και ζωγράφου Γιώργου Μηνά. «Εχουμε αφήσει τις δουλειές μας στην Αθήνα και κάνουμε εδώ τους θεματοφύλακες! Να μην έρθουν οι Γερμανοί και μας τα πάρουν για ένα κομμάτι ψωμί», λέει η αδελφή του τελευταίου, Μίνα, δίνοντας μια άλλη διάσταση της τουριστικής ενασχόλησης με τον τόπο και τις ιδιοκτησίες του.

 

ΚΑΘΑΡΟΣ ΑΕΡΑΣ ΚΑΙ ΣΠΙΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ

 

Η νυχτερινή ζωή του Γαλαξιδίου ενδείκνυται για φαγητό και χαλαρό ποτάκι σε ένα από τα μαγαζιά του πρώτου λιμανιού. Αν ξαφνικά θελήσετε κάτι πιο έντονο, θυμίζουμε πως η Αράχωβα βρίσκεται μισή ώρα μακριά. Απλώς το ξέφρενο ξενύχτι δεν ταιριάζει με την ηρεμία του Γαλαξιδίου. Περισσότερο του πάει μια πρωινή βόλτα στην Πέρα Πάντα: από τη μια η θάλασσα, από την άλλη πεύκα και βαθιές τονωτικές εισπνοές καθαρού αέρα. Ποιος είπε, άλλωστε, πως το Γαλαξίδι δεν είναι μια ρομαντική, νοσταλγική πολίχνη; Με τους αργούς, ήρεμους ρυθμούς αλλοτινών εποχών;

 

Στα λιγοστά μαγαζιά θα βρείτε κάτι για ενθύμιο, αλλά αποκλείεται να παρασυρθείτε σε πάρτι καταναλωτισμού. Πιο πιθανό είναι να γυρίσετε πίσω με διαφορετικές γεύσεις σπιτικής μαρμελάδας. Μια πρώτη δοκιμή θα κάνετε σε όποιον ξενώνα κι αν μείνετε. Το πλουσιοπάροχο ελληνικό πρωινό που καθιερώθηκε από τον «Γανυμήδη» και τον πρώτο Ιταλό ιδιοκτήτη του Βruno έχει πλέον γίνει κανόνας σε όλα τα καταλύματα, που είναι μικρές οικογενειακές προσπάθειες, με όλη τη φροντίδα που εμπεριέχουν. Αμφιβάλλω αν υπάρχει ξενοδοχείο ή ξενώνας χωρίς χειροποίητες μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού ή πίτες, σπιτικά αυγά και κέικ.

 

 

Ενα διήμερο είναι αρκετό για να σε κερδίσει το Γαλαξίδι, να σε χαλαρώσει και να σε βάλει στους ρυθμούς του. Ενας τόπος με έντονη αίσθηση ταυτότητας, που, ακριβώς όπως λένε οι Γαλαξιδιώτες, «μιλάει με τη σιωπή του».

sourcehttp://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_taxgreece_1_12/11/2013_527442

 

 

 

 

 

48 ΩΡΕΣ στη Βαρκελώνη με τον Daniel Riera

Ο Καταλανός φωτογράφος μόδας μάς αποκαλύπτει τα μυστικά της πόλης του.

KEIMENO: ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΑΝΔΡΑΚΟΥ

 

O καλός καιρός, η μεσογειακή κουλτούρα της, το ωραίο φαγητό και το γεγονός ότι συνδυάζει την παράδοση με τα σύγχρονα στοιχεία καθιστούν τη Βαρκελώνη ιδανικό τόπο να ζει κανείς. Αλλά και να την επισκέπτεται, γιατί είναι σίγουρο πως θα περάσει καλά. Ανέκαθεν αγαπούσα το κέντρο της και από επιλογή έχω ζήσει κατά καιρούς σε διάφορες γειτονιές του, π.χ. στην οδό Trafalgar, στο Born και τώρα στο Raval.

 

Το ιδανικό ξύπνημα για μένα είναι φυσικά χωρίς ξυπνητήρι. Αν και λατρεύω να παίρνω το πρωινό μου στο σπίτι -φρυγανισμένο ψωμί με βούτυρο και μέλι ή με αλάτι και ελαιόλαδο-, ένα αγαπημένο μέρος για πρωινό είναι το Escriba στη Ramblas, παρόλο που δεν πηγαίνω πια τόσο συχνά όσο παλιά. Σας προτείνω να παραγγείλετε οπωσδήποτε cremadet, ένα ονειρεμένο γλύκισμα από τραγανή ζύμη γεμιστή με κρέμα καταλάνα.

Την εποχή που έμενα δίπλα από το Parc de la Ciutadella, έκανα αρκετές φωτογραφίσεις εκεί. Ηταν το... υπαίθριο στούντιό μου! Λίγοι γνωρίζουν ότι εκεί βρίσκεται ένα από τα πρώτα έργα του Gaudi· για την ακρίβεια δεν το σχεδίασε ο ίδιος, αλλά μαθήτευε εκείνη την περίοδο κοντά στον δημιουργό του, Josep Fontsere: πρόκειται για το σιντριβάνι με τους δράκους. Από όποια μεριά κι αν το δεις, είναι εντυπωσιακό. Μου αρέσει επίσης να περπατώ στην Barceloneta, ακολουθώντας το Passeig Joan de Borbo. Ολη η πόλη είναι ανοιχτή προς τη θάλασσα πια και μπορείς περπατώντας να φτάσεις από την Barceloneta στο τέλος της Diagonal. Ωραίος προορισμός για περπάτημα είναι επίσης το Montjuic: η θέα στην πόλη είναι συγκλονιστική. Από εκεί μπορείτε να πάρετε το τελεφερίκ μέχρι την Barceloneta. Ενημερώνομαι πάντα για τις εκθέσεις που φιλοξενεί το CaixaForum - συνήθως όλο και κάτι βρίσκω που με ενδιαφέρει. Αλλά η τέλεια μέρα στη Βαρκελώνη κλείνει με σινεμά. Μου αρέσουν πολύ η Ταινιοθήκη (Filmoteca de Catalunya) και το Cinemes Melies, όπου προβάλλονται συνήθως παλιές κλασικές ταινίες ή καλά φιλμ των προηγούμενων σεζόν.

Ενα από τα βασικά «αξιοθέατα» της πόλης είναι τα εστιατόρια και το καλό φαγητό της. Λατρεύω την κουζίνα του Ca L' Estevet (κοντά στο MACBA) - εξαιρετικά πιάτα με ολόφρεσκες πρώτες ύλες από τη γειτονική αγορά, μαγειρεμένα ταπεινά με τον τρόπο των γιαγιάδων μας. Αντίστοιχης λογικής είναι και το Ca L' Agut στην οδό Gignas.

Λίγο πιο μοδάτο είναι το Lo De Flor στην οδό Carretas, όπου και πάλι η βάση για το καλομαγειρεμένο φαγητό του είναι οι εξαιρετικές πρώτες ύλες. Το Botafumeiro φημίζεται για τα οστρακοειδή του, όπως επίσης και το πιο τουριστικό και φασαριόζικο Mundial Bar, τους τοίχους του οποίου κοσμούν ασπρόμαυρες φωτογραφίες μποξέρ της δεκαετίας του '30. Για τάπας συστήνω οπωσδήποτε το La Bombeta στην Barceloneta ή το El Vaso de Oro, ενώ για παέγια δοκιμάστε το Escriba στην ομώνυμη παραλία και το Suquet de l' Almirall. Αν πάλι αναζητάτε μια μοναδική εμπειρία, στο El Passadis d' en Pep θα φάτε ό,τι εμπνευστεί ο σεφ το συγκεκριμένο βράδυ, εσείς πρέπει απλώς να είστε έτοιμοι να το απολαύσετε. Είναι το μέρος όπου συνυπάρχουν ταπεινοί λάτρεις του καλού φαγητού και αστέρες του Χόλιγουντ. Και βέβαια, σταθερή αξία είναι το Casa Leopoldo, όπου ο Γούντι Αλεν γύρισε σκηνές του «Βίκι, Κριστίνα, Μπαρτσελόνα», αλλά και όπου ο παππούς μου πήγαινε τακτικά στα νιάτα του, τη δεκαετία του '40 και του '50. Πιο απλό και καθόλου φανταχτερό, αλλά σαφώς πεντανόστιμο, είναι το φαγητό στο Μontalban, στην περιοχή Poble Sec. Εχει τέσσερα τραπέζια όλα κι όλα, συνεπώς η κράτηση είναι απαραίτητη αν θέλετε να γευτείτε τα ολόφρεσκα ψάρια του.

Μια πολύ ωραία βόλτα είναι η αγορά La Boqueria, κοντά στη Rambla de les Flors. Τα καλύτερα λουλούδια στην πόλη τα πουλάει η Καρολίνα στην ίδια Rambla - η οικογένειά της βρίσκεται σε αυτόν το δρόμο εδώ και πέντε γενιές. Με το εξαιρετικό της γούστο θα σας φτιάξει ένα μπουκέτο με φινέτσα, σε αναπάντεχους συνδυασμούς. Αν αγαπάτε το καλό ρούχο, η μπουτίκ Santa Eulalia παντρεύει την παράδοση του καλού ραψίματος με τις πιο σύγχρονες τάσεις στο pret-a-porter για άνδρες και γυναίκες. Το Outpost είναι ιδανικός προορισμός για αξεσουάρ, απίστευτες τσάντες και παπούτσια, αλλά και οτιδήποτε σχετικό με την ομορφιά, συμπεριλαμβανομένων και των αρωμάτων. Το Fins de Siecle είναι ένα υπέροχο art deco μαγαζί γεμάτο θησαυρούς, όπως επίσης και το Ar-No, όπου ο ιδιοκτήτης είναι πάντα έτοιμος να εξηγήσει ακόμη και τις πλέον άγνωστες λεπτομέρειες για κάθε έπιπλο ή άλλο κομμάτι που διαθέτει. Το αγαπημένο μου κοκτέιλ μπαρ είναι το Boadas στην οδό Tallers - ένα κλασικό τριγωνικό μπαρ 20 τ.μ. της δεκαετίας του '20. Αλλά και σε οποιοδήποτε από τα παλιά κοκτέιλ μπαρ της οδού Aribau, όπως το Dry Martini ή το Ideal, θα πιείτε ωραία ποτά σε ακόμη πιο ωραία ατμόσφαιρα.

Η Βαρκελώνη δεν θα ήταν ποτέ αυτή που είναι σήμερα χωρίς το Περίπτερο του Mies van der Rohe στο Montjuic, αλλά και χωρίς το Fundacio Miro: υπέροχο κτίριο, καθηλωτική τέχνη, μοναδική η θέα του στην πόλη. Το Fundacio Tapies και το MNAC στο Montjuic μυούν τον επισκέπτη στους κρυμμένους θησαυρούς και στη φιλοσοφία της καταλανικής τέχνης, ειδικά όποιον ενδιαφέρεται για σπουδαίους καλλιτέχνες του 19ου και του 20ού αιώνα, όπως ο Mariano Fortuny, ο Anglada Camarasa ή ο Joaquim Mir. Το MNAC διαθέτει επίσης εξαιρετικές αίθουσες φωτογραφίας.

Και βέβαια, μιλώντας για αρχιτεκτονική, δεν μπορώ να παραλείψω τα αυτονόητα: τα κτίρια του Gaudi, όπως την Pedrera, την Casa Batllο, το Palau Guell ή το Parc Guell. Και δεν θα το πιστέψετε, αλλά δεν έχω μπει ποτέ μέσα στη Sagrada Familia. Μάλλον ήρθε η ώρα να πάω

sourcehttp://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_taxworld_1_29/08/2013_507515

 

Dieting in Hungary is not recommended

The country's cuisine is a rich blend of Europe, Middle-eastern and Asian food. The French lend their influence with goose liver pate, while the seven-layer Dobos cake can rival Austria's famed Sachertorte for sickly sweet extravagance.

Food here is abundant and affordable -- a nightmare for weight-watchers, a dream for true foodies.


Goulash

Goulash -- is it a soup? Is it a stew?

Hungary's national dish (pronounced "gooyash," by the way) is a cross between the two, a steaming bowl of slow-cooked beef, carrots, onions and loads of Hungary's trademark paprika to give it a good kick.

 

It's hard to find a restaurant that doesn't serve it -- from the humblest café to the grandest establishments.

READ MOREhttp://edition.cnn.com/2013/11/22/travel/hungarian-food/

«Το Παρίσι είναι πάντα Παρίσι και το Βερολίνο δεν είναι ποτέ Βερολίνο», είπε το 2001 ο Γάλλος υπουργός Πολιτισμού Ζακ Λανγκ, εννοώντας ότι πρόκειται για μια πόλη που δεν μένει ποτέ η ίδια. Γι’ αυτό είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς γι’ αυτή, χωρίς να αναμασήσει στερεότυπα. Ας τα γράψω λοιπόν απ’ την αρχή, για να τελειώνουμε μαζί τους. Είναι μια πόλη φτωχή  αλλά σέξι, όπως δήλωνε το 2004 ο δήμαρχός της Κλάους Βοβεράιτ. Το 2011, με το χρέος του κρατιδίου να φτάνει τα 60 δισ. ευρώ, αναθεώρησε λέγοντας ότι καλό θα ήταν να γίνει πλουσιότερη παραμένοντας σέξι. Δεν είναι η παλαιότερη πόλη της Γερμανίας ούτε η ομορφότερη, είναι όμως η πιο ζωντανή. Είναι φθηνή, τουλάχιστον σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Δεν φημίζεται για τον καταναλωτισμό της, δεν σε παρασύρει σε αχαλίνωτο shopping, αν δεν το θέλεις. Εχει φοβερό κρύο. Τελεία. Ο προπερσινός χειμώνας ήταν «γλυκός», σύμφωνα με τους ντόπιους. Δεν χιόνισε πολύ, η θερμοκρασία έπεσε για λίγες εβδομάδες στους -20, ενώ οι ώρες ηλιοφάνειας (όπου ως ηλιοφάνεια λογίζεται ακόμη και μια χλωμή ηλιαχτίδα) έφτασαν περίπου τις 150. Οι Βερολινέζοι γκρινιάζουν συνέχεια για τον καιρό, και έχουν δίκιο. Ρωτήστε φίλους σας που έχουν επισκεφτεί την πόλη χειμώνα. Ολοι έχουν μια ιστορία κρυοπαγήματος να αφηγηθούν. Σχεδόν οχτώ φορές όσο το Παρίσι σε έκταση, αλλά μισό από το Λονδίνο, το Βερολίνο είναι καταπράσινο, έχει φαρδιά πεζοδρόμια και άριστο δίκτυο συγκοινωνιών. Αν έπρεπε να επιλέξω τη μουσική του υπόκρουση, θα προτιμούσα τραγούδια των Joy Division, των Beirut, του Rufus Wainwright και του Fat Boy Slim. Γιατί αυτή η πόλη είναι σίγουρα ροκ (άμα δεν έχεις, τότε να δίνεις), όμορφα μελαγχολική, αληθινά αισιόδοξη και ξέρει να διοργανώνει πάρτι. «Είναι χτισμένη πάνω στη μνήμη», όπως γράφει ο συγγραφέας Πάουλ Βεράχεν. Σε κάθε γωνιά, σε κάθε αυλή παραμονεύει η Ιστορία. Από τους Κάιζερ στον Μπίσμαρκ, από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στο ναζισμό, από τη Νύχτα των Κρυστάλλων στο μνημείο Ολοκαυτώματος, από την ισοπέδωση στην αναγέννηση και από τη διχοτόμηση στην επανένωση. Το Βερολίνο είναι μια πόλη που προχωράει μπροστά, πειραματίζεται, εφευρίσκει ξανά και ξανά τον εαυτό της. Κοπερατίβες, πρωτοβουλίες πολιτών, συγκατοικήσεις, workshops, κοινοτικά μποστάνια, κολεκτίβες, καταλήψεις -πάντα στο πλαίσιο της αστικής νομιμότητας-, αλλά και dolce vita, ανακαινισμένα διαμερίσματα, ακριβούτσικα καταστήματα και βιολογικά προϊόντα.

Πάνω από μία 20ετία μετά την πτώση του Τείχους, η πόλη βρίσκεται στην κορυφή των τουριστικών προτιμήσεων. Ολοι θέλουν να έρθουν στο Βερολίνο: φοιτητές, καλλιτέχνες, μετανάστες, τουρίστες. Το κίνημα των «touri-hasser» (αυτών δηλαδή που μισούν τους τουρίστες) δηλώνει την ύπαρξή του με αυτοκόλλητα στην περιοχή Κρόιτσμπεργκ, ενώ την ίδια στιγμή η πόλη γεμίζει με Ferienwohnungen (ενοικιαζόμενα διαμερίσματα διακοπών). Οι καλές εποχές όπου όλα ήταν πάμφθηνα ανήκουν στο παρελθόν. Σιγά-σιγά η πόλη ακριβαίνει και οι μέχρι πρότινος εργατικές περιοχές εποικίζονται από εύπορους. Ολο και περισσότεροι (μεταξύ αυτών και Ελληνες) θέλουν να επενδύσουν αγοράζοντας ακίνητα, με αποτέλεσμα την εκτίναξη των ενοικίων. Το Βερολίνο όμως διατηρεί πάντα τον εναλλακτικό του χαρακτήρα. Καθοριστικό στοιχείο είναι φυσικά η πολυπολιτισμικότητα. Το 2011, το 25% του πληθυσμού, δηλαδή περίπου 850.000 πολίτες, ήταν μετανάστες πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς. Σύμφωνα με υπολογισμούς, στην πόλη ζουν και περίπου 200.000 παράνομοι μετανάστες. Υπάρχουν 25 κοινότητες ξένων εθνοτήτων με πάνω από 10.000 μέλη. Οι Τούρκοι και οι Γερμανοί τουρκικής καταγωγής φτάνουν τις 300.000. Σε πολλές δημόσιες υπηρεσίες αλλά και σε καταστήματα οι ταμπέλες είναι δίγλωσσες (γερμανικά και τουρκικά). Η συνύπαρξη διαφορετικών πολιτισμών δεν είναι πάντα βελούδινη, ειδικά σε περιοχές με υψηλό ποσοστό μεταναστών, αλλά σε γενικές γραμμές η ζωή κυλά αρμονικά. Τις ανισότητες μεταξύ φτωχών και πλουσίων δύσκολα θα τις ανακαλύψει ο τουρίστας. Αν φτάσει μέχρι το Dahlem (Ντάλεμ), στα νοτιοδυτικά της πόλης, θα θαμπωθεί από τις επαύλεις, τους φροντισμένους κήπους και τα ακριβά αυτοκίνητα, ενώ μια βόλτα στο Νόικελν θα του αποκαλύψει έναν πολύ διαφορετικό κόσμο (πάνω από 420.000 άνθρωποι στο Βερολίνο είναι μακροχρόνια άνεργοι και ζουν με το επίδομα κοινωνικής πρόνοιας).

READ MOREhttp://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_taxworld_1_22/11/2013_529063

ΑΡΓΟΛΙΔΑ

Βόλτες στο Ναύπλιο

Ρομαντικό διήμερο, αναγκαστική έξοδος λόγω κοντινής απόστασης, στάση στο γυρισμό από Επίδαυρο: όπως και να έχει, το Ναύπλιο μας δίνει πάντα μια καλή αφορμή για να το επισκεφτούμε και να ανακαλύψουμε τις νέες αφίξεις και τα old time classic της πόλης.

 

KEIMENO: ΛΙΝΑ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ

 

READ MOREhttp://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_taxgreece_1_22/11/2013_529038

 

 

 

Which country has the best food?

1. Italy

Cheesy in pasta but not in personality.

Italian food has enslaved tastebuds around the globe for centuries, with its zesty tomato sauces, those clever things they do with wheat flour and desserts that are basically vehicles for cream.

It's all so simple. Get some noodles, get some olive oil, get some garlic, maybe a tomato or a slice of bacon. Bam, you have a party on a plate.

And it is all so easy to cook and eat. From the cheesy risottos to the crisp fried meats, Italian cuisine is a compendium of crowd-pleasing comfort food.

Many people have welcomed it into their homes, especially novice cooks. Therein lies the real genius -- Italian food has become everyman's food.


Yum

Ragu alla bolognese (spaghetti bolognaise) -- the world's go-to "can't decide what to have" food.

Pizza -- mind-bogglingly simple yet satisfying dish. Staple diet of bachelors and college students.

Italian-style salami -- second only to cigarettes as a source of addiction.

Coffee -- cappuccino is for breakfast? Forget it. We want it all day and all night.

Dumb

 

Buffalo mozzarella -- those balls of spongy, off-white, subtly flavored cheeses of water buffalo milk. The flavor's so subtle you have to imagine it.

source:http://travel.cnn.com/explorations/eat/worlds-best-food-cultures-453528

 

 

Sia - Chandelier

Click to watch the video

 

 

 

 

 
top